Wyszukiwarka

Podziękowania administratora serwisu.

W dniach 25-26 listopada w Krakowie odbył się XII Krajowy Zjazd Adwokatury. Tym samym dobiegła końca kadencja Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Adwokatury lat 2013 - 2016, w której miałem przyjemność stworzyć serwis informacyjny WSDA a następnie administrować nim. Żegnając się z Państwem - czytelnikami serwisu, mam nadzieję, że treści w nim publikowane wzbudziły Wasze zainteresowanie, okazały się przydatne w praktyce zawodowej i samorządowej, stanowiły źródło wiedzy, inspiracji bądź refleksji intelektualnej. 

Dziękuję tym wszystkim, którzy fakt stworzenia serwisu i nadania mu ostatecznego kształtu zauważyli i docenili. Wasze słowa wsparcia stanowiły najważniejsze i nieustające źródło motywacji do pracy.

Radosław Baszuk, 27 listopada 2016r.

 

Zakaz reklamy. Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury o korzystaniu z usługi AdWords.

W orzeczeniu z dnia 22 października 2016r., sygn. WSD 120/15, Wyższy Sad Dyscyplinarny sformułował następujący pogląd prawny: Sądy dyscyplinarne izb adwokackich oraz Wyższy Sąd Dyscyplinarny jako organy powołane ustawą do orzekania w przedmiocie odpowiedzialności dyscyplinarnej adwokatów i aplikantów adwokackich zdefiniowanej w art. 80 ustawy Prawo o adwokaturze oraz z mocy art. 17 ust. 1 Konstytucji RP sprawujące pieczę nad należytym wykonywaniem zawodu adwokata w granicach interesu publicznego i dla jego ochrony – zobowiązane są do uwzględnienia treści art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym w procesie dekodowania normy sankcjonowanej na potrzeby rozstrzygnięcia o odpowiedzialności indywidualnej adwokata za zachowanie polegające na korzystaniu z reklamy. Tym samym oznacza to, że norma sankcjonowana w tym wypadku nie może zawierać, jak ma to miejsce w wypadku §23 ZZEAiGZ (KEA) zakazu całkowitego (bezwzględnego), albowiem pozostawałoby to w nieusuwalnej sprzeczności ze znajdującym w tym wypadku bezpośrednie zastosowanie prawem wspólnotowym. Przyjąć należy zatem, że dekodowana norma sankcjonowana uwzględniać musi - co najmniej do czasu zmiany przez Naczelną Radę Adwokacką treści zasady zawartej w §23 ZZEAiGZ (KEA) - także normę art. 80 ustawy Prawo o adwokaturze oraz art. 24 ust. 2 Dyrektywy. Oznaczać to będzie przyjecie odpowiedzialności dyscyplinarnej nie za każde korzystanie z reklamy ale za takie z niej korzystanie, które będzie sprzeczne z obowiązującym w tym zakresie prawem publicznym (w tym także wspólnotowym), sprzeczne z ciążącymi na adwokacie obowiązkami zawodowymi oraz z zasadami etyki i godnością zawodu, w szczególności zaś naruszające zasady niezależności, godności i uczciwości zawodowej, naruszające tajemnicę zawodowa i inne zasady dotyczące wykonywania zawodu adwokata jako zawodu o szczególnym charakterze. Rzeczą organów orzekających w kwestii odpowiedzialności dyscyplinarnej będzie przy tym baczenie, by norma sankcjonowana dekodowana na potrzeby konkretnego rozstrzygnięcia nie miała charakteru dyskryminacyjnego, by była proporcjonalna i uzasadniona nadrzędnym interesem publicznym”.

Z uwagi na potencjalna doniosłość rozstrzygnięcia i jego znaczenie dla praktyki, jego uzasadnienie opublikowane zostało w dziale „Orzeczenia i postanowienia Wyższego Sadu Dyscyplinarnego” w całości.

Nadto publikujemy tezy najnowszych orzeczeń i postanowień w sprawach:

WSD 55/16: o „trwałym” przewinieniu dyscyplinarnym,

WSD 124/16: o konsekwencjach wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 czerwca 2016r., sygn. SK 2/15, dla wznowienia postępowania dyscyplinarnego, 

WSD 103/16: o zwrocie sprawy rzecznikowi dyscyplinarnemu,

WSD152/16: o terminie przedawnienia do ściągnięcia zasądzonych kosztów procesu.

Zawód prawnika jako professio. Ks. prof. dr hab. Remigiusz Sobański o etyce zawodów prawniczych.

Prezentujemy poświęcone etyce zawodów prawniczych dwa teksty ks. prof. dr hab. Remigiusza Sobańskiego opublikowane w „Palestrze” z lat 2003 i 2011.

Uwagi o etyce zawodów prawniczych, Palestra 7/8/2003: Wprawdzie trudno byłoby pomyśleć prawo bez procedur, to jednak prawo nie wyczerpuje się w procedurach. Procedury to nie środek do celu, nie tworzy się procedur dla samych procedur. Ich stosowanie ma sens etyczny wtedy, gdy mają być drogą do dobra (sprawiedliwości, prawdy). Mało co zniechęca do prawa i prawników tak bardzo, jak wpuszczenie sprawy w labirynt procedur, uciekanie się do kruczków prawnych, cyniczne wykorzystywanie „furtek”. Procedury mają prowadzić do orzeczenia ius est (dictio iuris). Dzięki nim prawo ma stać się czymś konkretnym, przyznanym temu, co się należy (ius suum tribuere): ma stać się sprawiedliwość, prawo ma wykazać swoją wartość, a życie społeczne cechować się stabilnością i toczyć się w pokoju. Do owej dictio iuris dochodzi się w rozprawie o rozpisanych rolach – sędziego i pełnomocników stron. Idealnym założeniem jest, że wszyscy dążą do prawdy i do zgodnego z nią – czyli sprawiedliwego – orzeczenia. Jak do tego dojść, uczą się prawnicy od starożytności, zaś od czasów wielkich XIX-wiecznych kodyfikacji toczy się nader owocne spory metodologiczne. Ich rezultat streszcza się w stwierdzeniu, że konstytucyjne państwo demokratyczne, które ze względu na wolność wymaga od swoich obywateli jedynie legalności, od tych, co stosują prawo, wymaga moralności, gdyż tylko wtedy można zapewnić zaufanie do systemu prawnego.

Zawód prawnika jako professio, Palestra 7/8/2011: Można przyjąć, że we współczesnym państwie naszej, zachodniej, cywilizacji nie tworzy się ustaw rażąco niesprawiedliwych, stąd niedopuszczalne jest, by prawnik stawiał własne oceny i przekonania ponad prawem. Problem stwarzają raczej ustawy niedopracowane, nieraz zgoła niechlujne czy wręcz bezsensowne. To one z całą ostrością czynią aktualne spostrzeżenie Pomponiusza, że prawo wymaga znawców, którzy by codziennie je ulepszali.

Teksty udostępnione zostały w dziale „Publikacje”.

Relacje pomiędzy tajemnica adwokacką a interesem społecznym, taktyka obrony i odpowiedzialność karna obrońcy, zadania samorządu adwokackiego w ochronie praw obywateli.

W dziale „Publikacje” prezentujemy teksty:

Macieja Czerwińskiego - Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej adwokata a uzasadniony interes społeczny, Palestra 11-/2/2013: Z prawnoporównawczego punktu widzenia wskazać należy, że w ustawodawstwie karnoprocesowym większości państw europejskich tajemnica zawodowa – adwokacka ma charakter absolutny, a ewentualne zwolnienie z niej pozostawia się w gestii klienta. Stanowisko takie obowiązuje w Niemczech, Austrii, Anglii, USA, Norwegii, było nawet akceptowane w Związku Radzieckim. Powszechnie obowiązywało ono również w Polsce przed 1966r. Wprowadzone późniejsze zmiany i odstępstwa od tej, fundamentalnej z punktu widzenia relacji adwokat – klient, zasady nie tylko wprowadzają chaos i kolizję obowiązujących norm prawnych, ale przyczyniają się do powstawania sytuacji i spraw konfliktowych, które nie wpływają pozytywnie ani na dobro wymiaru sprawiedliwości, ani na dobro Adwokatury. Przede wszystkim podkreślić należy, że nie są one zgodne z uzasadnionym interesem społecznym. Zmiany w obowiązujących przepisach i przyznanie bezwzględnego charakteru tajemnicy adwokackiej, bez podziału na tajemnicę obrończą i zawodową, wydają się być w niedalekiej przyszłości nieuniknione i konieczne.

Dagmary Gruszeckiej - Kilka uwag o taktyce obrony i odpowiedzialności karnej adwokata, Wrocławskie Studia Erazmiańskie. Zeszyty Studenckie 2009 (3), Biblioteka Cyfrowa Uniwersytetu Wrocławskiego: Nie da się wszak nie dostrzec częstej antynomii między skuteczną obroną a zasadą skutecznego ścigania. Efektywność tej pierwszej jest bowiem mierzona nie tylko indywidualnymi umiejętnościami adwokata oraz określonym przez przepisy standardem jej sprawowania, lecz pozostaje zrelatywizowana do konkretnego rezultatu, który w wypadku faktycznego sprawcy przestępstwa może przecież polegać na ułatwieniu mu uniknięcia odpowiedzialności karnej, czy też jej − niejednokrotnie znaczącym – zmniejszeniu. Taki zaś skutek zostaje zwykle osiągnięty wówczas, gdy organy postępowania nabiorą przekonania, że „rzeczywisty” przebieg wypadków przemawia za łagodniejszym potraktowaniem oskarżonego, a nawet jego całkowity uniewinnieniem. Rodzi się w związku z tym pytanie, na ile obrońca może kreować przedstawianą w procesie „rzeczywistość” w kontekście nie tyle etycznego wymiaru jego profesji, co grożącej mu ewentualnie odpowiedzialności karnej.

Piotra Fika - Samorząd adwokacki w ochronie praw obywateli, Zeszyty Naukowe Instytutu Administracji AJD w Częstochowie 1(9)2014: Istnienie samorządu adwokackiego jako przykładu niezależnej, samorządnej organizacji zrzeszającej adwokatów i aplikantów adwokackich działających na terenie danego kraju, zapewniającej w swych strukturach i regulacjach prawnych ideę samorządności, a także elementu dyscyplinującego w postaci niezależnych sądów dyscyplinarnych strzegących przestrzegania etyki zawodowej świadczyło zawsze o rozwoju danego kraju oraz o jego kulturze prawnej. Samorząd adwokacki od 1918 roku, po odzyskaniu przez Polskę niepodległości poprzez lata międzywojenne, II wojnę światową, lata komunizmu, a od 1989 roku, czyli od momentu przemian ustrojowych, aż do chwili obecnej, odgrywa znaczącą rolę w zapewnieniu ochrony praw obywateli.

Kontakt

Wyższy Sąd Dyscyplinarny
Wyższy Sąd Dyscyplinarny
Adwokatury
ul. Świętojerska 16, 00-202 Warszawa
Zobacz na mapie
  Kancelaria Wyższego Sądu Dyscyplinarnego:
  Kierownik:
Grażyna Oziemska
tel. 22 505 25 10
e-mail: kancelaria.wsd@adwokatura.pl
  Sekretariat:
Małgorzata Wańkowicz-Redzik
tel. 22 505 25 10
faks 22 505 25 11
e-mail: sekretariat.wsd@adwokatura.pl
poniedziałek - piątek: 9.00-15.00
© 2014 Wyższy Sąd Dyscyplinarny Adwokatury. Projekt i wykonanie: Hedea.pl

Ta strona wykorzystuje pliki cookies i inne podobne technologie. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień Twojej przeglądarki oznacza, że będą one umieszczane w pamięci Twojego urządzenia. Zobacz szczegółowe informacje jak zarządzać plikami cookies przy użyciu swojej przeglądarki internetowej. Polityka plików cookies.

pliki cookies z tej strony.